Borderline

Als ik samen met een paar cliënten de ontbijtboel aan het opruimen ben, komt Linda de woonkamer in. Ze ziet me en constateert nogal neerbuigend, “o, werk jij vandaag?!”
“Goeiemorgen Linda, ja, ik werk vandaag,” zeg ik vriendelijk, terwijl ik doorga met afruimen. Ik zie dat ze geringschattend naar me kijkt, een zucht slaakt en haar aandacht op iets achter mij richt. Daarbij verandert haar mimiek compleet. “Hey Randy,” roept ze en ze stuift langs me heen. Terwijl ze zijn richting in loopt, botst ze tegen me aan. Het pak hagelslag dat ik in mijn hand heb tuimelt op de grond. Het klepje was nog open waardoor de hagelslag alle kanten op vliegt. “Jeetje Linda, kijk een beetje uit waar je loopt,” zeg ik. Ik zie haar omkijken en een wenkbrouw optrekken. “Kijk zelf uit bitch,” snauwt ze, en dan steekt ze provocerend haar middelvinger omhoog.
Randy, die me aan het helpen is, lijkt te schrikken van haar vijandige reactie. “Zal ik dat even opruimen?” vraagt hij, terwijl hij timide naar de vloer wijst. “Nou, dat zou ik erg fijn vinden Randy,” zeg ik, “want ik denk dat ik Linda even wil spreken.”
“Ja, maar ik jòu niet,” keft ze opstandig. “Toch wil ik dat je even mee loopt Linda,” zeg ik en als ik haar met mijn ‘ik meen het serieus-gezicht’ aankijk, loopt ze me gebaren makend en smoelen trekkend toch achterna. 

Eenmaal apart vertel ik haar, dat ik het gedrag dat ze net liet zien, niet accepteer en ook niet verdien. Ik wil weten hoe het komt dat ze zo lullig tegen me deed. Ze begint met verwijten. Dat niemand haar gewekt heeft en dat ze er van baalt dat ze daardoor het ontbijt gemist heeft.
Dit is een patroon; een ander de schuld geven van haar zelf veroorzaakte ongemak. Want in haar beleving ligt het nooit aan haar. Als ik haar even laat spuien en haar dan wijs op haar eigen verantwoordelijkheid van het zetten van een wekker, bijt ze me toe dat ik altijd zo moeilijk doe. Dan begint ze te mokken om even later hysterisch in huilen uit te barsten. “Ik kan ook nooit iets goed doen,” verweert ze zich snotterend.
Zo gaat het vaak, ze schiet van de ene extreme emotie in de andere. Dat is Linda. Door een hoop shit in haar verleden kan ze niet anders. Het is haar manier om met mogelijke afwijzing te dealen; aantrekken en afstoten. Het ene moment is ze poeslief, het volgende breekt ze je tot op je sokken af. Iedereen in haar omgeving vindt haar vermoeiend, onvoorspelbaar en soms zelfs onuitstaanbaar. Wanneer ze haar masker afzet, vindt ze dat zelf ook. Dan heeft ze een hekel aan zichzelf. Dat zijn momenten waarin ze kan leren, maar dat zijn tegelijkertijd ook gevaarlijke momenten. De schaamte en onmacht maken dan soms dat ze niet anders kan dan haar armen tot bloedens toe open krassen. Ze wil het wel anders maar weet niet hoe. 

Tijdens ons gesprekje komt ze uiteindelijk wel wat tot rust. We wederom even stil bij hoe ze anders om kan gaan met haar frustratie en spreken af dat ze me opzoekt als haar spanning oploopt. Dan gaan we uit elkaar want anders is ze te laat voor haar therapie. Als ik even later weer bezig ben met andere bezigheden hoor ik Linda ergens schaterend lachen.