Flipperkop

Als je me zou vragen wat ik deze zondag gedaan heb, dan vrees ik dat ik alleen tot een beknopte opsomming kom van wat ik daadwerkelijk gedaan heb. Misschien heb ik feitelijk ook niet zoveel gedaan. Behalve dan de boodschappen, gestofzuigd, verse erwtensoep gemaakt, twee keer een klein uurtje met de hond op pad geweest (bijna 10.000 stappen), de was gedaan, mijn moeder gebeld en wat gerommeld op socialmedia. Toch best wel wat eigenlijk. En ondertussen heeft mijn hoofd ook nog overuren gedraaid, want dat doet het altijd. Helaas nog steeds geen uit-knop gevonden.

Manlief zegt weleens; “kom toch even rustig zitten, schat.” En dat probeer ik dan ook wel, maar zodra ik mijn derrière op onze draaifauteuil heb geïnstalleerd, begint mijn hoofd te zoemen en draai ik mezelf werktuigelijk van links naar rechts, denkend dat ik toch maar weer eens een hobby onderhanden moet nemen. Haken? Nee, niet haken. Ik kan namelijk geen maat houden. Het huis ligt al vol met selfmade dekentjes! Iets ontspannend, leg-puzzelen, kleuren of iets anders dat nergens toe leid behalve dan misschien een staat van rust?

Mezelf overdag ontspannen lukt me helaas maar zelden. Ken je dat; die niet te stuiten gedachtestroom die als het balletje van een flipperkast door je hersenpan knalt?
Dit nog doen, dat nog doen, Suusje bellen, een afspraak bij de tandarts maken, winterbanden regelen en oh ja, antivries. De buitenkraan afsluiten, misschien dat muurtje blauw schilderen of maar weer eens een blogje schrijven, planten water geven en wat al niet meer.

Mijn zoon is gezegend met hyperfocus en ofschoon hij zal beweren dat het soms ook een vloek is, kan ik je verzekeren dat mijn ping-pong-stuiter-hersens, helemaal nu ik 50+ ben, me regelmatig het gevoel geven dat ik aan het dementeren ben. Daarom kan ik soms gigantisch jaloers zijn op die bovenkamer van hem.

Pas wanneer ik ’s avonds het lampje boven ons bed uitdoe en me op mijn linkerzij draai, vind ik mijn rust. Menigeen zou jaloers zijn op hoe snel ik wegzak in een diepe slaap en hoe ik dan meestal 8 uur non-stop achter elkaar doorknor. Maar geloof me, die zieltogende comateuze toestand van mijn lichaam ’s nachts, komt ergens vandaan. Dat is gegarandeerd een reactie op die ‘flipperkop’ van mij.

Misschien toch maar weer gaan haken.