Ontoereikend

HBO geschoold, legio interne trainingen en 25 jaar ervaring in de psychiatrie. Toch voel ik me regelmatig hopeloos ontoereikend in mijn werk. Vaak sta ik machteloos tegenover cliënten met intens verdriet, vreselijke angst of verlangen naar de dood. Toch blijf ik proberen contact te maken en aan te sluiten. Ook al heb ik geen passende oplossing voor hun problemen of antwoord op hun vraag.

“Komt het ooit nog goed met mij?”
“Ik hoop het, we gaan ervoor.”

Elke dag probeer ik uit te nodigen, aan te moedigen, te steunen. Ik troost, luister, vang frustratie op en word soms afgeblaft. Ik probeer door te dringen in duistere depressies, poog versteende traumas te verzachten en hardnekkige psychoses te doorgronden. Ik bied het beste van mezelf. Het is nooit genoeg. Om gek van te worden. En toch werk ik nog steeds met bevlogenheid en bezieling in de psychiatrie, want elk verschil dat ik kan maken is er één… ook al voel ik me regelmatig hopeloos ontoereikend. Het lijkt me normaal dat wij in de zorg soms het gevoel hebben dat we meer had willen/kunnen doen. Dat is oke. Zolang we de moed maar niet opgeven en doorgaan.