Stoer wijf

“Heb je even tijd voor mij?” Ellen staat voor me.
“Natuurlijk,” zeg ik. “Nu meteen?”
“Als dat kan, heel graag.”
Ik ben een beetje in de war; normaal zou ze me nooit zomaar aanspreken, maar afwachten tot ik haar aanspreek. Ik zoek er verder maar niets achter. Even later hebben we ons, met een kopje hete thee, in een rustig hoekje van de huiskamer geïnstalleerd.
“Zeg het maar,” begin ik. Dit is de eerste werkdag na mijn vakantie en ik moet er weer even inkomen.
“Nou,” zegt Ellen, “Ik wil je eigenlijk alleen maar vertellen dat ik je tip in de praktijk heb gebracht.” Als ze de frons ziet, die zich in mijn voorhoofd plooit zegt ze, “je weet wel, je hebt me voor jouw vakantie verteld dat het soms heel erg verrassend kan zijn als je de afwijzing bewust opzoekt.
”O ja.” Opeens begint het me te dagen.

Ellen heeft het vroeger moeilijk gehad met een chronisch zieke moeder en een vader die, zwaar op haar leunde. Als oudste dochter zorgde ze voor haar moeder, maar ook voor haar broertje en haar baby-zusje. Zodra school uit was, stapte Ellen in de rol van verzorgster en oppas. Maar hoe ze ook haar best deed, ze kreeg alleen maar commentaar. De baby had te lang met een natte luier gelegen of ze had moeders medicijnen niet opgehaald bij de apotheek. Het eten was niet op tijd klaar, waardoor haar broertje te laat op voetbaltraining was en de handdoeken kwamen ruw van de lijn omdat ze de wasverzachter vergeten was. Als Ellen terug mopperde kreeg ze te horen dat ze haar grote mond moest houden. Tenslotte was Ellen gaan geloven dat ze er alleen maar was om het anderen naar de zin te maken en er zelf niet mocht zijn. Ze paste zich aan de verwachtingen van anderen aan en haar persoonlijkheid verschrompelde. Die leefstijl resulteerde uiteindelijk in de altijd aanwezige angst voor afwijzing, paniekaanvallen en depressieve klachten.

Ik leerde Ellen kennen als een afwachtende jonge vrouw die nooit iets voor zichzelf durfde te vragen. Alsof ze niemand tot last wilde zijn. Daar hebben we het voor mijn vakantie diverse keren over gehad.
“Ik ben het schijtbeu om altijd bang te zijn!”, zei ze toen. Maar ze was bereid om haar angst keihard in de ogen kijken en daarom stelde ik voor dat ze de afwijzing ook bewust op kon zoeken, door aan mensen in haar omgeving vragen te stellen waarop ze gegarandeerd een ‘nee’ verwacht.

“Vertel!”, nodig ik haar uit, “hoe is dat gegaan?”
“Man, je moest eens weten. Ik heb peentjes gezweet en hartkloppingen gehad, maar tegelijkertijd  kwam ik er ook achter dat heel veel mensen het zelfs oké vinden als ik hen iets vraag of duidelijk ben. Dit experiment heeft echt zo goed uitgepakt! Ik heb er veel aan gehad en durf steeds meer.”
Ze heeft zelfs de auto van de buurman voor een avond te leen gevraagd.
“Hij vond het gewoon goed zolang ik de benzine maar betaalde. Bizar toch?” Ze noemt nog wat voorbeelden. Ik ben zo blij voor haar.

Wat een stoer wijf! Ze is haar angst aangegaan en door kleine en grote succeservaringen leert ze nu, dat ze er niet automatisch vanuit hoeft te gaan dat wat zij wil of vind niet meetelt.